شده ، مىشود ( يعنى : فرزندان بالغ بايد در تمام اوقات اجازه بگيرند ) ، امّا در صورت بلوغ بردگان ، حكم همچنان به حال خود باقى است ، چون سبب حكم ، همچنان باقى مىباشد . « مِنْ قَبْلِهِمْ » : معناى آن اين است : « مثل كسانى كه قبل از آنها به سنّ بلوغ رسيده بودند » . كه مراد ، « افراد حرّ بالغ » است . نه كسانى كه قبل از آنها در آيهء « يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَدْخُلُوا بُيُوتاً غَيْرَ بُيُوتِكُمْ حَتَّى تَسْتَأْنِسُوا وَ تُسَلِّمُوا عَلى أَهْلِها » ؛ « 2 » ذكر شده‌اند ، چنان‌كه زمخشرى و طبرسى به چنين قولى قائل شده‌اند . دليل مردود بودن قول اين دو مفسّر ، « عدم وجود قرينه بر اين اظهار » مىباشد . امّا قرينهء بلوغ موجود است ، آنجايى كه مىفرمايد : « وَ إِذا بَلَغَ الْأَطْفالُ مِنْكُمُ الْحُلُمَ » . گروهى چنين پنداشته‌اند كه : اين آيه نسخ گرديده است ، در حالى كه چنين نيست . ابن جبير گفته است : مىگويند اين آيه نسخ شده است ولى نه . به خدا قسم اين آيه نسخ نشده است . لكن مردم آن را سبك شمرده‌اند . به شعبى نيز گفته شده است : مردم به اين آيه عمل نمىكنند . گفت : از خدا ، يارى مىخواهم . زنان يائسه : [ 319 ] آيهء پنجم : « وَ الْقَواعِدُ مِنَ النِّساءِ اللَّاتِي لا يَرْجُونَ نِكاحاً فَلَيْسَ عَلَيْهِنَّ جُناحٌ أَنْ يَضَعْنَ ثِيابَهُنَّ غَيْرَ مُتَبَرِّجاتٍ بِزِينَةٍ وَ أَنْ يَسْتَعْفِفْنَ خَيْرٌ لَهُنَّ وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ » ؛ « 1 » « زنان از كار افتاده و بازنشسته‌اى كه اميد به ازدواج ندارند ، گناهى بر آنان نيست كه لباس‌هاى ( روئين ) خود را بر زمين بگذارند ، به شرط اينكه در برابر مردم خودآرايى نكنند ، و اگر خود را بپوشانند ، براى آنان بهتر است و خداوند شنوا و داناست » . مراد از « قواعد » زنانى است كه از حيض و فرزند داشتن مأيوس شده‌اند و رغبتى در نكاح ، به دليل « فزونى سنّ خود » ندارند و از ازدواج به خاطر اينكه كسى به آنان تمايلى ندارد ، بازمانده‌اند . مراد از « ثياب » نيز لباس‌هايى است كه روى روسرى قرار مىگيرند ، مثل چادر ملحفه و ديگر لباس‌ها ، كه به اين زنان اجازه داده شده است اين لباس‌ها را در مقابل اجانب بر زمين بگذارند ، چون كسى به آنان رغبت نمىكند و احتمال تهمت نيز وجود ندارد .

--> ( 1 ) . سورهء مباركهء نور ، آيهء 60 . ( 2 ) . سورهء مباركهء نور ، آيهء 27 .